Mens en wil

De menselijke vorm is er één van verlangen, vrijheid en onzekerheid.
Wie we zijn en wat we willen wordt gevormd door een combinatie van onze wil en de omstandigheden waarin we leven.  De mens is soms afhankelijk van omstandigheden zonder invloed te hebben op diezelfde omstandigheden.
In het onvermogen in de zoektocht naar God wordt deze complexiteit een spiegel van het innerlijk.

Door dit onvermogen kan het loslaten van de drang om alles te willen weten worden herzien. Hierbij krijgt vrijheid van denken een cruciale plaats. 
Bij veel religies lijkt dit niet mogelijk te zijn, het wordt niet geaccepteerd. het verlangen, de vragen en de complexiteit van het bestaan worden obstakels als er niet volgens vaste regels wordt geleefd. Dit opent geen mogelijkheid waarin de mens kwetsbaar probeert te zijn om de kracht en moed vanuit het persoonlijke te ontwikkelen.

Mens als zoekende kern

Gezien de omstandigheden van de mens en de eigen wil om te kiezen, blijkt het menselijke vaak complexer dan gedacht, maar niet altijd onmogelijk.
In de meeste gevallen is het een streven naar stabiliteit en dit verschilt niet met een zoektocht naar het geloof.

Omdat de vrije wil en de zoektocht naar het geloof een spagaat laat zien en door elkaar heen loopt als het gaat over het begrijpen op zich, ontbreekt het soms aan de uitkomst van een verwacht antwoord. Is dit een probleem die opgelost moet worden of kan het worden geaccepteerd. 

De mens wil laten zien waar het toe in staat is binnen de ontwikkeling van het leven en dit blijft bestaan zolang de mens op zoek blijft naar een geloof. Al de mogelijkheden en veranderingen spelen een rol. 

Deze bloei en complexiteit van het leven is onlosmakelijk verbonden met de zoektocht naar God, mocht de mens dit willen.
Het gaat om de acceptatie en de erkenning hiervan.

In deze botsing toont zich het mysterie van het menselijk bestaan: vrijheid en afhankelijkheid, helderheid en verwarring.
Geloof en twijfel lopen door elkaar heen en maken het bestaan tot een onaf verhaal.

Vrije wil, geweten en geloof

Daarnaast toont de vrije wil aan dat men niet volledig afhankelijk is van een geloof, omdat er een geweten op de achtergrond werkzaam is dat ons steeds opnieuw terugzet in het leven van het moment. Het duidt op een andere dimensie en spoort aan tot afweging tussen goed en kwaad. Hierdoor ontstaat een botsing tussen vrije wil, geweten en geloof.

De vrije wil is geen absolute macht, maar een gave die de mens oproept verantwoordelijkheid te dragen en ruimte te laten voor wat onderzocht kan worden. 

Geloof en rechten van de mens

Het is paradoxaal te denken dat iemand beoordeeld kan worden op de manier waarop er geloofd zou moeten worden.
Dergelijke gedachten berusten niet op de werkelijkheid. Wel is het aanvaardbaar om het vertrouwen op de geest en het menselijke deel ervan te respecteren.

Daarmee blijkt geloof niet te draaien om een oordeel, maar om het scheppen van ruimte waarin zowel menselijkheid als geestelijke vrijheid beschermd wordt.

De vrije wil als centrale plek

In de zoektocht naar het geloof verdient de vrije wil een centrale plek.
Zij vormt het fundament waarop persoonlijke ontwikkeling en geloofsbeleving voortbouwen. Een zoektocht zonder vrije wil is ondenkbaar. Het stelt de mens in staat rechtvaardigheid en autonomie te verbinden met echtheid en waarheid.

Het is onmogelijk God als een alleenrecht boven de vrije wil te plaatsen.
Dat zou betekenen dat gedachten en handelen uitsluitend in Gods opdracht plaatsvinden, wat onhoudbaar en ondenkbaar is.

Een intentie vanuit de vrije wil kan de juiste vragen omvatten en oproepen.
Die levendigheid brengt de verhouding tussen God en mens tot zijn recht en vraagt niet om het naleven van een verplichte houding. 

De vrije wil stelt de mens in staat het leven te ondergaan en er betekenis aan te geven, zelfs wanneer antwoorden ontbreken.

Below is an English (American) translation of the original Dutch text { translated by AI }